projeleri raflardan indiriyorum,

üzerine bir heves fikir karaladığım defterleri üst üste koyuyorum,

fotoğrafları toparlıyorum,

ÅŸimdi bu akÅŸam vakti boÅŸ odaya, seren’in cumi’nin hulusi’nin boÅŸ sandalyelerine bakıyorum.

ben bu cuma gidiyorum…

çünkü hareket vakti. çünkü durmayı kaldırmıyor hayat. itekleniyorum şu kariyer denen cadı tarafından. 2 dakika nefes aldırmıyor büyüme telaşı.

sadece bir iÅŸten ayrılmıyorum. bütün heyecanım koltuÄŸumun altında, mesleÄŸime ilk adımı attığım’ yerden’, evimden gidiyorum. ailemi arkamda bırakıyorum.

beni bilenler bilir melankoliÄŸimdir ben; abartmayı severim. trajedik seramonilerle ayrılıkları süslemeye hele bayılırım. ama bu sefer kendiliÄŸinden geliyor burnumun ucuna sızı. üstelik ben öteledikçe, “amaan” dedikçe de bastırıyor.

bu ofisten içeri adım atanlar, bu tupturuncu havayı soluyanlar daha iyi anlarlar beni; baÄŸlılıktır youthrep… kanına iÅŸleyen arkadaÅŸlıklar yaÅŸanır. sizin dışınızdakiler iÅŸ hayatının acımasızlığından bahsederken, siz pamuklara sarmalandığınız bir dostluk yaÅŸarsınız. ucu bucağı olmayan hayallerinize ortak olur herkes. kimse karşınızda deÄŸildir ve siz insanın ancak çekirdek ailesiyle yakalayabileceÄŸi bir konfora; sonsuz şımarma hakkına sahipsinizdir burada.

ÅŸimdi bütün bu ballı börekli durumu bırakıp nereye gidiyorsun peki diye sorarsanız, haklısınız. ama iÅŸte durmuyor hayat…

bana ilham veren, yaşamımın en zor adımını en hayal oyununa dönüştüren, yüreklerinden bal damlayan canım arkadaşlarım; bana inanan, hayata inancımı anlayan ve paylaşan patronum, abim,

altına beraber imza attığımız her iş ve en önemlisi bu güzel dostluk benim gururumdur.

hepinizi çok seviyorum