“Ofisempati giderek daha plastik ve anlamsız gelen ofis yaÅŸamının, bu kadar uzun saatler geçirilen ortak fiziksel mekanların kısırlığını, hiyerarÅŸisiyle ve sistem argümanlarıyla boÄŸulmuÅŸ bir hayata eleÅŸtirel yaklaÅŸmaktan daha baÅŸka da bir anlamı var; aslında ne kadar birbirimize benzediÄŸimizi ve yakın olduÄŸumuzu kanıtlamak”

Belki de yıllar sonra sosyoloji kitaplarında yer alacak bu cümleler ve bu cümlelerin üstünü tamamlayan proje Hatice ÇaÄŸlar’ın zihninden çıkmış bir ürünün parçası. Ofisempati 1 hafta boyunca bir kiÅŸinin (Hatice ÇaÄŸlar) projeye dahil olacak kiÅŸileri(ÇaÄŸrı Alıcı, Seren Pala,Cumhur Gürses… ) düşünerek giyinmesini içermektedir.

Her sabah farklı bir insanı düşünerek onun için hazırlanmak ve ofise gidip “Bugün senin için giyindim” gibi kendini bir hediye paketi gibi sunulmasını kapsamaktadır.

“Ben bu kadar sade miyim? Bu kadar tiki miyim?” gibi söylemlerle insanların ayna gibi karşısında durmak; ana nokta ise yansıtarak insanları birbirinden uzaklaÅŸtırmak yerine yaklaÅŸtırmaktı.

Bu deney için;

Deney;

1 hafta boyunca başkası için giyinmek

Kurallar;

1. O gün için giyinilmesi düşünülen kişinin giyim, stil, hayat tarzı ya da kişisel özelliklerinden yola çıkarak kafada yaratılan bir imge doğrultusunda onu yansıtan bir görünümle işe gelmek
2. Tamamen kişisel gardırop kıyafetlerini kullanmak
3. Deney için yeni birşey satın almamak /  ödünç kıyafet almamak
4. O gün kendisi için giyindiğin kişiyi haberdar etmek ve bu deneyimi fotoğraflamak

“Birbirimize verebileceÄŸimiz daha birçok ÅŸeyin olabileceÄŸini anlamamı saÄŸladı.” (Hatice ÇAÄžLAR)